അബൂഹുറൈറ ﵁ നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു:
(അല്ലാഹു തന്റെ റസൂല് ﷺ ക്ക് മക്ക വിജയം നൽകിയപ്പോൾ, ജാഹിലിയ്യത്ത് കാലത്ത് തങ്ങൾക്കുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിന് പ്രതികാരമായി ഹുദൈൽ ഗോത്രക്കാർ ബനൂ ലൈഥ് ഗോത്രത്തിലെ ഒരു മനുഷ്യനെ കൊലപ്പെടുത്തി. അപ്പോൾ റസൂല് ﷺ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് ഇപ്രകാരം പ്രഖ്യാപിച്ചു: "തീർച്ചയായും സർവ്വശക്തനും മഹത്വമുള്ളവനുമായ അല്ലാഹു മക്കയിൽ നിന്ന് ആനയെ തടഞ്ഞുനിർത്തുകയും, തന്റെ റസൂലിനും സത്യവിശ്വാസികൾക്കും അതിന്റെ മേൽ അധികാരം നൽകുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. തീർച്ചയായും അത് എനിക്ക് മുമ്പുള്ള ഒരാൾക്കും അനുവദനീയമായിരുന്നിട്ടില്ല (അത് പവിത്രമാണ്, അതിന്റെ പവിത്രതക്ക് വിരുദ്ധമായ കാര്യങ്ങള് അനുവദനീയമല്ല), എനിക്ക് ശേഷമുള്ള ഒരാൾക്കും അത് അനുവദനീയമാവുകയുമില്ല. എനിക്ക് തന്നെ പകലിന്റെ ഒരു ചെറിയ സമയത്തേക്ക് മാത്രമാണ് അത് (ശിക്ഷാനടപടി) അനുവദിക്കപ്പെട്ടത്. തീർച്ചയായും എന്റെ ഈ സമയത്ത് അത് പവിത്രമാണ് (ഹറാം); അതിലെ മരങ്ങൾ മുറിക്കപ്പെടാൻ പാടില്ല, അതിലെ പച്ചപ്പുല്ലുകൾ പറിച്ചെടുക്കാൻ പാടില്ല, അതിലെ മുള്ളുകൾ വെട്ടാൻ പാടില്ല, വഴിയിൽ വീണുകിടക്കുന്ന വസ്തുക്കൾ അത് ഉടമസ്ഥനെ അറിയിച്ചു കൊടുക്കുന്നതിന് (പരസ്യപ്പെടുത്തുന്നതിന്) അല്ലാതെ മറ്റാർക്കും എടുക്കാൻ പാടില്ല. ആരുടെയെങ്കിലും ആൾ കൊല്ലപ്പെട്ടാൽ, അയാൾക്ക് ഏറ്റവും നല്ല രണ്ട് കാര്യങ്ങളിൽ ഒന്നിൽ തീരുമാനമെടുക്കാം: ഒന്നുകിൽ (പ്രതികാരമായി) കൊലപ്പെടുത്താം, അല്ലെങ്കിൽ രക്തപ്പണം (ദിയ) വാങ്ങാം." അപ്പോൾ യമൻകാരിൽ പെട്ട അബൂ ഷാഹ് എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന ഒരാൾ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു: "അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, ഇത് എനിക്ക് എഴുതിത്തന്നാലും." അപ്പോൾ റസൂല് ﷺ പറഞ്ഞു: "നിങ്ങൾ അബൂ ഷാഹിന് ഇത് എഴുതിക്കൊടുക്കുക." പിന്നീട് അബ്ബാസ് ﵁ എഴുന്നേറ്റു നിന്ന് പറഞ്ഞു: "അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, ഇദ്ഖിർ എന്ന പുല്ല് ഒഴികെ; കാരണം ഞങ്ങൾ അത് ഞങ്ങളുടെ വീടുകളിലും ഖബറുകളിലും ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്." അപ്പോൾ റസൂല് ﷺ പറഞ്ഞു: "ഇദ്ഖിർ ഒഴികെ (അത് അനുവദനീയമാണ്)").
عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ﵁ قَالَ: «لَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ مَكَّةَ قَتَلَتْ هُذَيْلٌ رَجُلًا مِنْ بَنِي لَيْثٍ بِقَتِيلٍ كَانَ لَهُمْ فِي الجَاهِلِيَّةِ، فَقَامَ النَّبِيُّ ﷺ فَقَالَ: إِنَّ اللَّهَ ﷿ قَدْ حَبَسَ عَنْ مَكَّةَ الفِيلَ ، وَسَلَّطَ عَلَيْهَا رَسُولَهُ وَالمُؤْمِنِينَ، وَإِنَّهَا لَمْ تَحِلَّ لِأَحَدٍ كَانَ قَبْلِي، وَلَا تَحِلُّ لِأَحَدٍ بَعْدِي، وَإِنَّمَا أُحِلَّتْ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ، وَإِنَّهَا سَاعَتِي هَذِهِ حَرَامٌ، لَا يُعْضَدُ شَجَرُهَا، وَلَا يُخْتَلَى خَلَاهَا، وَلَا يُعْضَدُ شَوْكُهَا، وَلَا تُلْتَقَطُ سَاقِطَتُهَا إِلَّا لِمُنْشِدٍ، وَمَنْ قُتِلَ لَهُ قَتِيلٌ؛ فَهُوَ بِخَيْرِ النَّظَرَيْنِ: إِمَّا أَنْ يَقْتُلَ، وَإِمَّا أَنْ يُفْدَى، فَقَامَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ اليَمَنِ - يُقَالُ لَهُ: أَبُو شَاهٍ - فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! اكْتُبُوا لِي، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: اكْتُبُوا لِأَبِي شَاهٍ، ثُمَّ قَامَ العَبَّاسُ رضي الله عنه فَقَالَ: يَا رَسُولَ اللَّهِ! إِلَّا الإِذْخِرَ؛ فَإِنَّا نَجْعَلُهُ فِي بُيُوتِنَا وَقُبُورِنَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: إِلَّا الإِذْخِرَ»