അബ്ദുല്ലാഹിബ്നു സൈദ് ബ്നു ആസ്വിം ﵁ നിവേദനം ചെയ്യുന്നു:
"ഹുനൈൻ യുദ്ധദിവസം അല്ലാഹു തന്റെ റസൂലിന് യുദ്ധമുതലുകൾ നൽകിയപ്പോൾ, അദ്ദേഹം അത് ജനങ്ങൾക്കിടയിലും 'മുഅല്ലഫത്തു ഖുലൂബിനും' (ഇസ്ലാമിനോട് ഹൃദയം ഇണക്കപ്പെട്ടവർ) ഇടയിൽ വീതിച്ചു നൽകി. എന്നാൽ അൻസ്വാറുകൾക്ക് അതിൽ നിന്ന് യാതൊന്നും നൽകിയില്ല. ജനങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചത് തങ്ങൾക്ക് ലഭിക്കാത്തതിൽ അവർക്ക് മനസ്സിൽ അല്പം പ്രയാസം (സങ്കടം/ദേഷ്യം) തോന്നി. അപ്പോൾ പ്രവാചകൻ ﷺ അവരെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് പ്രസംഗിച്ചു: 'ഓ അൻസ്വാറുകളേ, നിങ്ങൾ വഴിപിഴച്ചവരായിരിക്കെ എന്നിലൂടെ അല്ലാഹു നിങ്ങൾക്ക് സന്മാർഗ്ഗം നൽകിയില്ലേ? നിങ്ങൾ ഭിന്നിച്ചു നിൽക്കുന്നവരായിരിക്കെ എന്നിലൂടെ അല്ലാഹു നിങ്ങളെ ഇണക്കിയില്ലേ? നിങ്ങൾ ദരിദ്രരായിരിക്കെ എന്നിലൂടെ അല്ലാഹു നിങ്ങൾക്ക് ഐശ്വര്യം നൽകിയില്ലേ?' നബി ﷺ ഓരോ കാര്യം പറയുമ്പോഴും അവർ പറഞ്ഞു: 'അല്ലാഹുവും അവന്റെ റസൂലുമാണ് ഞങ്ങളോട് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഔദാര്യം കാണിച്ചവർ'.
തുടർന്ന് നബി ﷺ ചോദിച്ചു: 'അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിന് മറുപടി നൽകുന്നതിൽ നിന്ന് നിങ്ങളെ തടയുന്നത് എന്താണ്?' അവർ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'അല്ലാഹുവും അവന്റെ റസൂലുമാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഔദാര്യമുള്ളവർ'. നബി ﷺ പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങൾ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇപ്രകാരം പറയാമായിരുന്നു: താങ്കൾ ഇന്നയിന്ന അവസ്ഥയിൽ (ആരും സഹായിക്കാനില്ലാത്ത നിലയിൽ) ഞങ്ങളുടെ അടുക്കൽ വന്നു (ഞങ്ങൾ സഹായിച്ചു) എന്ന്. ജനങ്ങൾ ആടുകളെയും ഒട്ടകങ്ങളെയും കൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിനെ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നതിൽ നിങ്ങൾ സംതൃപ്തരല്ലേ? ഹിജ്റ എന്ന പുണ്യം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അൻസ്വാറുകളിൽ പെട്ട ഒരാളാകുമായിരുന്നു. ജനങ്ങൾ ഒരു താഴ്വരയിലൂടെയോ മലയിടുക്കിലൂടെയോ സഞ്ചരിക്കുകയാണെങ്കിൽ ഞാൻ അൻസ്വാറുകളുടെ താഴ്വരയിലൂടെയും മലയിടുക്കിലൂടെയുമായിരിക്കും സഞ്ചരിക്കുക. അൻസ്വാറുകൾ ശരീരത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഉൾവസ്ത്രം പോലെയാണ്, മറ്റുള്ളവർ അതിനു മുകളിലുള്ള പുറംവസ്ത്രം പോലെയും. എനിക്ക് ശേഷം നിങ്ങൾക്ക് അവഗണനകളും വിവേചനങ്ങളും നേരിടേണ്ടി വരും. അതിനാൽ ഹൗളുൽ കൗസറിൽ വെച്ച് എന്നെ കണ്ടുമുട്ടുന്നത് വരെ നിങ്ങൾ ക്ഷമിക്കുക'."
عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ ﵁ قَالَ: «لَمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ ﷺ يَوْمَ حُنَيْنٍ؛ قَسَمَ فِي النَّاسِ وَفِي المُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ، وَلَمْ يُعْطِ الأَنْصَارَ شَيْئًا، فَكَأَنَّهُمْ وَجَدُوا ؛ إِذْ لَمْ يُصِبْهُمْ مَا أَصَابَ النَّاسَ، فَخَطَبَهُمْ فَقَالَ : يَا مَعْشَرَ الأَنْصَارِ! أَلَمْ أَجِدْكُمْ ضُلَّالًا فَهَدَاكُمُ اللَّهُ بِي؟ وَكُنْتُمْ مُتَفَرِّقِينَ فَأَلَّفَكُمُ اللَّهُ بِي؟ وَعَالَةً فَأَغْنَاكُمُ اللَّهُ بِي؟ كُلَّمَا قَالَ شَيْئًا قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ، قَالَ: مَا يَمْنَعُكُمْ أَنْ تُجِيبُوا رَسُولَ اللَّهِ؟ قَالُوا: اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَمَنُّ، قَالَ: لَوْ شِئْتُمْ لَقُلْتُمْ: جِئْتَنَا كَذَا وَكَذَا، أَلَا تَرْضَوْنَ أَنْ يَذْهَبَ النَّاسُ بِالشَّاةِ وَالبَعِيرِ، وَتَذْهَبُونَ بِالنَّبِيِّ ﷺ إِلَى رِحَالِكُمْ؟ لَوْلا الْهِجْرَةُ لَكُنْتُ امْرَأً مِنْ الأَنْصَارِ، وَلَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِياً أَوْ شِعْباً لَسَلَكْتُ وَادِيَ الأَنْصَارِ وَشِعْبَهَا. الأَنْصَارُ شِعَارٌ، وَالنَّاسُ دِثَارٌ. إنَّكُمْ سَتَلْقَوْنَ بَعْدِي أَثَرَةً، فَاصْبِرُوا حَتَّى تَلْقَوْنِي عَلَى الْحَوْضِ»