അബൂ ശുറൈഹ് - ഖുവൈലിദ് ബിൻ അംറ് - അൽ-ഖുസാഈ അൽ-അദവി ﵁ വിൽ നിന്ന് നിവേദനം:
മക്കയിലേക്ക് സൈന്യത്തെ അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സന്ദർഭത്തിൽ അദ്ദേഹം അംറ് ബിൻ സഈദ് ബിൻ ആസ്വിനോട് പറഞ്ഞു: "ഓ അമീർ! മക്ക വിജയം നേടിയതിന്റെ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ പ്രസ്താവിച്ച ഒരു കാര്യം നിങ്ങളെ കേൾപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് അനുവാദം നൽകിയാലും. നബി ﷺ അത് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ രണ്ട് ചെവികളും അത് കേട്ടു, എന്റെ ഹൃദയം അത് ഉൾക്കൊണ്ടു, എന്റെ രണ്ട് കണ്ണുകളും അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടു. നബി ﷺ അല്ലാഹുവിനെ സ്തുതിക്കുകയും വാഴ്ത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: 'നിശ്ചയം, മക്കയെ അല്ലാഹു പവിത്രമാക്കിയിരിക്കുന്നു; മനുഷ്യരല്ല അതിനെ പവിത്രമാക്കിയത്. അതിനാൽ അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യദിനത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരാൾക്കും അവിടെ രക്തം ചിന്തിക്കാനോ (യുദ്ധം ചെയ്യാനോ), അവിടുത്തെ മരം മുറിക്കാനോ അനുവാദമില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ യുദ്ധം ചെയ്തതിനെ ഉദാഹരിച്ചുകൊണ്ട് ആരെങ്കിലും അതിന് അനുമതി തേടുകയാണെങ്കിൽ നിങ്ങൾ അവരോട് പറയുക: അല്ലാഹു അവന്റെ റസൂലിന് അനുവാദം നൽകി, എന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് അവൻ അനുവാദം നൽകിയിട്ടില്ല. എനിക്ക് തന്നെ പകൽസമയത്തെ ഒരു ചെറിയ നേരത്തേക്ക് മാത്രമാണ് അവിടെ അനുവാദം ലഭിച്ചിരുന്നത്. ഇന്നലെ ഉണ്ടായിരുന്നതുപോലെ തന്നെ അതിന്റെ പവിത്രത ഇന്ന് മടങ്ങിവന്നിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇവിടെ സന്നിഹിതരായവർ ഹാജറില്ലാത്തവർക്ക് ഇത് എത്തിച്ചുകൊടുക്കട്ടെ.'"
عَنْ أَبِي شُرَيْحٍ خُوَيْلِدِ بْنِ عَمْرٍو الخُزَاعِيِّ العَدَوِيِّ ﵁: أَنَّهُ قَالَ لِعَمْرِو بْنِ سَعِيدِ بْنِ العَاصِي - وَهُوَ يَبْعَثُ البُعُوثَ إِلَى مَكَّةَ -: «ائْذَنْ لِي أَيُّهَا الأَمِيرُ أَنْ أُحَدِّثَكَ قَوْلًا قَامَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ الغَدَ مِنْ يَوْمِ الفَتْحِ؛ سَمِعَتْهُ أُذُنَايَ، وَوَعَاهُ قَلْبِي، وَأَبْصَرَتْهُ عَيْنَايَ حِينَ تَكَلَّمَ بِهِ: أَنَّهُ حَمِدَ اللَّهَ، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّ مَكَّةَ حَرَّمَهَا اللَّهُ ، وَلَمْ يُحَرِّمْهَا النَّاسُ، فَلَا يَحِلُّ لِامْرِئٍ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَاليَوْمِ الآخِرِ أَنْ يَسْفِكَ بِهَا دَمًا، وَلَا يَعْضِدَ بِهَا شَجَرَةً، فَإِنْ أَحَدٌ تَرَخَّصَ بِقِتَالِ رَسُولِ اللَّهِ ﷺ فَقُولُوا: إنَّ اللَّهَ قَدْ أَذِنَ لِرَسُولِهِ، وَلَمْ يَأْذَنْ لَكُمْ. وَإِنَّمَا أُذِنَ لِي سَاعَةً مِنْ نَهَارٍ. وَقَدْ عَادَتْ حُرْمَتُهَا الْيَوْمَ كَحُرْمَتِهَا بِالأَمْسِ. فَلْيُبَلِّغْ الشَّاهِدُ الْغَائِبَ. فَقِيلَ لأَبِي شُرَيْحٍ: مَا قَالَ لَكَ؟ قَالَ: أَنَا أَعْلَمُ بِذَلِكَ مِنْكَ يَا أَبَا شُرَيْحٍ، إنَّ الْحَرَمَ لا يُعِيذُ عَاصِياً، وَلا فَارَّاً بِدَمٍ وَلا فَارَّاً بِخَرْبَةٍ)