ഉമ്മു ഹബീബ ബിന്ത് അബീ സുഫ്യാൻ ﵂ നിവേദനം ചെയ്യുന്നു:
അവർ പറഞ്ഞു: അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതരേ, എന്റെ സഹോദരിയായ (അബൂ സുഫ്യാന്റെ മകളെ) അങ്ങ് വിവാഹം കഴിച്ചാലും. പ്രവാചകൻ ﷺ ചോദിച്ചു: "നീ അത് ഇഷ്ടപ്പെടുന്നുവോ?" ഞാൻ പറഞ്ഞു: "അതെ, അങ്ങേക്ക് ഒരേയൊരു ഭാര്യ മാത്രമായിരിക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. എനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന നന്മകളിൽ എന്റെ കൂടെ പങ്കാളിയാകാൻ എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടവൾ എന്റെ സഹോദരിയാണ്." അപ്പോൾ റസൂല് ﷺ പറഞ്ഞു: തീർച്ചയായും അത് എനിക്ക് അനുവദനീയമല്ല (രണ്ട് സഹോദരിമാരെ ഒരേസമയം വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഇസ്ലാമിൽ വിലക്കപ്പെട്ടതാണ്). ഞാൻ പറഞ്ഞു: അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതരേ, അങ്ങ് അബൂ സലമയുടെ മകളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നതായി ഞങ്ങളോട് പറയപ്പെടുന്നുണ്ടല്ലോ?" നബി ﷺ ചോദിച്ചു: "ഉമ്മു സലമയുടെ മകളെയോ?" ഞാൻ പറഞ്ഞു: "അതെ." നബി ﷺ പറഞ്ഞു: "അവൾ എന്റെ സംരക്ഷണത്തിലുള്ള വളർത്തുമകൾ (റബീബത്ത്) ആയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ പോലും എനിക്ക് അനുവദനീയമാകുമായിരുന്നില്ല. കാരണം അവൾ മുലകുടി ബന്ധത്തിലൂടെ എന്റെ സഹോദരന്റെ മകളാണ്. സുവൈബ എന്ന സ്ത്രീ എന്നെയും അബൂ സലമയെയും മുലയൂട്ടിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ നിങ്ങളുടെ പെൺമക്കളെയോ നിങ്ങളുടെ സഹോദരിമാരെയോ വിവാഹം കഴിക്കാനായി നിങ്ങൾ എനിക്ക് മുന്നിൽ സമർപ്പിക്കരുത്."
ഉർവ ﵁ പറയുന്നു: സുവൈബ അബൂലഹബിന്റെ അടിമയായിരുന്നു, അവൻ അവളെ മോചിപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ അവൾ നബി ﷺ യെ മുലയൂട്ടി. അബൂലഹബ് മരണപ്പെട്ടപ്പോൾ അവന്റെ കുടുംബത്തിൽപ്പെട്ട ചിലർ അദ്ദേഹത്തെ വളരെ മോശമായ അവസ്ഥയിൽ സ്വപ്നത്തിൽ കാണുകയുണ്ടായി. അവർ ചോദിച്ചു: 'നിനക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?' അബൂലഹബ് പറഞ്ഞു: 'നിങ്ങളെ പിരിഞ്ഞതിനു ശേഷം എനിക്ക് യാതൊരു നന്മയും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. എങ്കിലും സുവൈബയെ മോചിപ്പിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ഇതിലൂടെ (വിരൽ തുമ്പിലൂടെ) എനിക്ക് അല്പം കുടിക്കാൻ ലഭിക്കുന്നുണ്ട്.
عَنْ أُمِّ حَبِيبَةَ بِنْتِ أَبِي سُفْيَانَ ﵄ أَنَّهَا قَالَتْ: «يَا رَسُولَ اللَّهِ! انْكِحْ أُخْتِي ابْنَةَ أَبِي سُفْيَانَ، فَقَالَ : أَوَ تُحِبِّينَ ذَلِكِ ؟ فَقُلْتُ: نَعَمْ؛ لَسْتُ لَكَ بِمُخْلِيَةٍ ، وَأَحَبُّ مَنْ شَارَكَنِي فِي خَيْرٍ أُخْتِي: فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ﷺ: إنَّ ذَلِكَ لا يَحِلُّ لِي. قَالَتْ: إنَّا نُحَدَّثُ أَنَّك تُرِيدُ أَنْ تَنْكِحَ بِنْتَ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ: بِنْتَ أُمِّ سَلَمَةَ؟ قَالَتْ: قُلْت: نَعَمْ، قَالَ: إنَّهَا لَوْ لَمْ تَكُنْ رَبِيبَتِي فِي حَجْرِي، مَا حَلَّتْ لِي إنَّهَا لابْنَةُ أَخِي مِنْ الرَّضَاعَةِ، أَرْضَعَتْنِي وَأَبَا سَلَمَةَ ثُوَيْبَةُ فَلا تَعْرِضْنَ عَلِيَّ بَنَاتِكُنَّ وَلا أَخَوَاتِكُنَّ. قَالَ عُرْوَةُ وَثُوَيْبَةُ: مَوْلاةٌ لأَبِي لَهَبٍ أَعْتَقَهَا، فَأَرْضَعَتْ النَّبِيَّ ﷺ فَلَمَّا مَاتَ أَبُو لَهَبٍ رَآهُ بَعْضُ أَهْلِهِ بِشَرِّ حِيبَةٍ فَقَالَ لَهُ: مَاذَا لَقِيتَ؟ قَالَ أَبُو لَهَبٍ: لَمْ أَلْقَ بَعْدَكُمْ خَيْراً، غَيْرَ أَنِّي سُقِيتُ فِي هَذِهِ بِعَتَاقَتِي ثُوَيْبَةَ»